Friday, November 28, 2008
ရက္ေတြကို လက္ခ်ိဳးေရ ေတာ႔ သူျပန္သြားတာ ဒီေန႔ဆိုရင္ တစ္ပတ္ရွိျပီလို႔ စုငယ္ေတြးမိတရ္ ...။ ေန႔တိုင္း ရံုးက ျပန္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္႔ေဘး က လိုက္ပါေနတတ္တဲ႔ သူကို စုငယ္ သတိရေနမိတရ္။ ဖုန္းသံၾကားလိုက္တိုင္း သူမ်ား ဖုန္းဆက္ေနမလားလို႔ စုငယ္ ေမွ်ာ္လင္႔မိပါတရ္ ။ စုငယ္ အျဖစ္က ရရ္ရမလို ငိုရမလို ပါပဲ။မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခြဲခြာဖုိ႔ ေျပာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ တစ္ခါတည္း ခ်စ္ခြင္႔ပန္ခဲ႔တဲ႔ အျဖစ္အပ်က္။ ကိုယ္က ျပန္ခ်စ္ခ်င္ရင္ေတာင္ သူကိုလိုက္ရွာျပီး အေျဖေပးရမလို။ ဒါေတာင္ သူက ဘာမွ မေတာင္းဆိုရဲပါဘူးလို႔ ဆိုေသးတရ္။ သူမ်ား တကာ ေတြမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ျပီဆိုရင္ အဲဒီမိန္းကေလးကို မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံပဲ ၾကိဳးစား ပမ္းစား အေျဖရဖို႔ ၾကိဳးစားၾကတာ ေတြဖူးပါရဲ႕။ ရုပ္ရွင္ေတြစာအုပ္ေတြမွာလည္း ဖတ္ဖူးပါရဲ႕။ အခုဟာက သမရိုးက်နဲ႔ေတာ႔ နဲနဲ လြဲေနျပီလို စုငယ္ ေအာက္႔ေမမိတရ္။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ ခ်စ္မိတာကိုး ။ သူကမွ ဆက္သြယ္လို႔မရရင္
ေတာ႔ ၊ကိုယ္ကပဲ ဆက္သြရ္ ရေတာ႔မွာေပါ႔လို႔ ေျဖေတြးေတြးရတရ္ေလ။
ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ စုငယ္ စိတ္ကိုတင္းျပီး စာတစ္ေစာင္ေရးျဖစ္တရ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ဆီကို ေတာ႔ ဒီစာေလး ေရာက္ေလာက္မွာပါလို႔ ေမွ်ာ္လင္႔မိပါတရ္။ ျပန္စာကိုလည္း ေစာင္႔ရတာေမာပါေပါ႔။ တစ္ပတ္
ေစာင္႔တရ္။ ခရီးကေ၀းလြန္းေတာ႔ ၾကာေနတာေနမွာေပါ႔လို႔ ထင္ရတရ္။ ႏွစ္ပတ္ေနေတာ႔လည္း ေမွ်ာ္ရတဲ႔သူ သာေမာတရ္ ။ အဆုိေတာ္ ထားဆိုခဲ႕တဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လိုေပါ႔ ။ စာခၽြန္ေတာ္ ေမာင္ၾကီး ရွင္ ေမ႔စာပါရဲလားလို႔
ေမးရမွာေတာင္ မရွက္ႏိုင္ေပါင္ရွင္ ဆိုတာမ်ိဳးေလ။ စာပို႔သမား အိမ္ေရွ႕ ကျဖတ္တိုင္း ကိုယ္နံမည္မ်ား ေခၚမ
လားလို႔ လည္တဆန္႔ဆန္႔နဲ ။ ၾကာေတာ႔ အိမ္က လူေတြေတာင္ စုငယ္တစ္ေယာက္ ဘရ္ ကစားမ်ား ေမွ်ာ္ေနသ
လဲလို႔ စိတ္၀င္စားၾကျပီေလ။ ေယာက်္ားၾကိဳက္ေတာ႔ ဆိုက္ဆိုက္လာတဲ႔ ၊ မိန္းမၾကိဳက္ေတာ႔ ေမွ်ာက္လိုက္တာတဲ႔။
တတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ေမွ်ာ္ရမွာပဲ။
တစ္ရက္ေတာ႔ ရံုးက အျပန္ စာတိုက္ပံုးထဲမွာ စုငယ္ နာမည္နဲ႔ စာေလး တစ္ေစာင္ေတြ႔ေတာ႔ ထခုန္မိမတတ္
ေပ်ာ္လိုက္သည္႔ျဖစ္ျခင္း။ အေမာတေကာ ေဖာက္ဖတ္ရတရ္။ စာထဲမွာေတာ႔ စုငယ္ကို သူအျမဲ သတိရေနတဲ႔ အ
ေၾကာင္းေတြေပါ႔။ စုငယ္ေရးလိုက္တဲ႔စာ က သူ႔ဆီကို သံုးပတ္ေလာက္ေနမွ ေရာက္တရ္တဲ႔ေလ။ သူမအားတာရရ္ ျပန္စာၾကာတာရရ္ ေပါင္းလိုက္ရင္ ...စာတစ္ေစာင္ နဲ႔ တစ္ေစာင္ၾကားမွာ ႏွစ္လေလာက္ေတာ႔ အနည္းဆံုးၾကာႏိုင္တရ္။ စုငယ္စိတ္ပ်က္မိတရ္။ သူမ်ားေတြမ်ား ကိုယ္ခ်စ္ေနတဲ႔ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ဆီမွာ
အမွတ္ေတြရဖို႔ ၂၄ နာရီ ဂရုတစိုက္နဲပ အရိပ္လို ေနၾကတာ။ သူမွာေတာ႔ အျမဲတမ္း လြမ္းေနပါတရ္ ဆိုတဲ႔စာ
ေလး ေတာင္ ႏွစ္လေလာက္ ေနမွ တစ္ခါေရာက္ဖို႔ ေတာင္ မလြယ္။ နီနီရယ္ ဘာေၾကာင္မ်ား သူလိုလူကို ေရြးခ်ယ္မိပါလိမ္႔ေနာ္။
အခ်စ္ဆိုတာ ေ၀းေလေလ ပိုခ်စ္ေလေလဆိုေပမရ္႕ ဒီလိုေ၀းေနတာမ်ိဳး ေတာ႔လည္း စုငယ္စိတ္ညစ္တရ္။ စုငယ္
လည္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ပါ။ ကိုယ္ကို ခ်စ္ခြင္႔ ပန္ထားတဲ႔ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈ အလိုက္
သိတတ္မႈေတြေတာ႔ စုငယ္လိုခ်င္မိတရ္ဆိုတာ ၀န္ခံပါတရ္။ သူမ်ားေတြ ရံုးဆင္းတဲ႔အခါ ခ်စ္သူက ရံုးလက္ကိုင္
ျခင္းေလးကို လာဆြဲေပးတတ္တာကို ျမင္ရင္ စုငယ္ လည္း အဲဒီလို ဂရုစိုက္မႈမ်ိဳး လိုခ်င္မိတရ္။ ေနမေကာင္းလို႔ သူမ်ားခ်စ္သူေတြ ရံုးကုိဖုန္းေတြ ဆက္ျပီး ေနေကာင္းရဲ႕လား ၊ ေဆးေသာက္ျပီးျပီလား ဘာစားျပီးျပီးလည္း လဲ အဲ႕ဒီလို ယုယတာမ်ိဳးကို စုငယ္အးက်တရ္။ တစ္ေနရာကို သြားရလို႔ ခ်စ္သူက အေဖာ္လိုက္ေပးတဲ႔ အခါတိုင္း သူတို႔လို အေဖာ္ဆိုတာကို စုငယ္ ေတာင္တတရ္။ အေရးအေၾကာင္းရွိလို႔ တိုင္ပင္ေဖာ္တိုင္ပင္ဖက္ လိုအပ္လာ
တိုင္း စုငယ္ သူ႔ကို သတိရတရ္။ အခုက်ေတာ႔ စုငယ္ တစ္ေယာက္တည္း။ ။
စစ္သား တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိျခင္းရဲ႕ အစမွာ ကတည္းက သာမာန္မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ထက္ ေပးဆပ္ရမႈ၊
သည္းခံခြင္လႊတ္မႈ ၊ နားလည္မႈေတြ လို္အပ္တရ္ ဆိုတာကို စုငယ္ နားလည္ခဲ႔တရ္။ ဒါေပမဲ႔ ခ်စ္တဲ႔သူအတြက္ ဆိုရင္ စုငယ္ နားလည္ေပးႏိုင္မရ္လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔မိလို႔ စာသံုးေစာင္ေျမာက္မွာ ခ်စ္တံု႕ျပန္ခဲမိတရ္။ မျမင္ကြရ္ရာမွာ
သူဘာေတြလုပ္ေနမလဲ ကိုရ္ မသိႏိုင္ေပမရ္႕ ခ်စ္တဲ႔ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႕ ယံုၾကည္ခဲ႔တရ္။ ခ်စ္သူဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္
မႈဆိုတာ စုငယ္ အတြက္ေတာ႔ စာလံုးေလးေတြပါပဲ။ ခ်စ္သူအသံကို ၾကားခ်င္လြန္းရင္ေတာင္သူဖုန္း ဆက္ပါမွ ကိုယ္က ၾကားရတဲ႔ အျဖစ္ ။ တစ္ခါတေလစဥ္းစားမိတရ္။ ဘ၀တစ္သက္လံုး လက္တြဲရမရ္႕ ခ်စ္သူဆိုတာ တစ္
ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေအးအတူ ပူအမွ်တဲ ။ စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူ စုငယ္ ဘ၀ကေရာ.......။ ။
အေရးအေၾကာင္းဆိုရင္ ခ်စ္သူဆိုတာ ဘရ္ေရာက္လို႔ ဘရ္ေပ်ာက္ေနမွန္းမသိ။ သင္တန္းေတြပဲ တက္ေနရသလား၊ ေရွတန္းပဲထြက္သြားျပီလား။ ဘာေတြျဖစ္ေနလို႔ ျဖစ္ေနမွန္းမသိရတဲ႔ဘ၀။ ဘရ္ေန႔ ဘရ္ရက္ ဖုန္းဆက္မရ္လိုလည္း အတိအက်မေျပာႏိုင္။ အဆင္ေျပသလိုေပါ႔စုငယ္ရ္၊ ဘာမွၾကိဳေျပာလို႔မရလို႔ပါ ဆိုတာနဲ႔ပဲ နားလည္ေပးလိုက္ရတရ္ေလ။ ရံုးကျပန္လာရင္ စုငယ္ဖုန္း လာေသးလားလို႔ အိမ္ကလူေတြကို ေမးရတာ လည္း ရွက္ေတာင္ရွက္ပါတရ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔ အေဒၚအပ်ိဳၾကီးေတြက ေျပာတတ္ေသးတရ္။ ညည္းကသာ ဖုန္းလာလားလို႔ ေမွ်ာ္ေနတာပါေအ။ ညည္းလူကျဖင္႔ တစ္လေနလို႔ တစ္ခါေတာင္ ဆက္တာ မဟုတ္ဖူးတဲ႔။ စုငယ္ဘရ္လို ရွင္းျပရမလဲ။ ကိုရ္ကေတာ႔ ခ်စ္သူမို႔ အျပစ္မျမင္ေပမရ္႕၊ နားလည္ေပမရ္႕ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ သမရိုးက်ပါပဲ ခ်စ္သူရရ္။
စစ္သားခ်စ္သူဆိုတာကို ဘရ္သူကနားလည္ေပးႏိုင္မွာလဲ။ ပတ္၀န္းက်င္က ဘရ္လုိေျပာေျပာ ခ်စ္သူသာ ကိုယ္႔အေပၚမွာ သစၥာရွိရွိ ခ်စ္ေနတရ္၊ သတိတရ ရွိေနတရ္ဆိုရင္ ေဘးပေယာဂေတြကို စုငယ္ ရင္ဆိုင္ရဲပါတရ္ေလ။ တစ္ခါတစ္ေလ မႏၱေလးသြားမရ္လို႔ ေျပာသြားျပီး ေတာင္ၾကီးေရာက္ရင္ ေရာက္သြားတတ္တာ။ အမိန္႔ပဲေလ။ မင္းခေယာက်္ား၊ ကမ္းနားသစ္ပင္။ ထားရာေန ေစရာသြားပါတဲ႔။ ခ်စ္သူဆိုျပီး သူ႔လက္ကေလး ေတြေတာင္ ကိုင္ဖူးဖို႔မေျပာနဲ႔၊ ခ်စ္သူအသား ျဖဴေနလား ၊ မည္းေနလားေတာင္ စုငယ္ေသခ်ာမျမင္ရေသးတဲ႔ဘ၀ပါ။ ခ်စ္မိမွေတာ႔ သက္ဆံုးတိုင္ေပါ႔ ခ်စ္သူရရ္။ စစ္သားခ်စ္သူမို႔ ေပဖူးကို ဆီမလူးႏိုင္ပါလို႔ပဲေျပာျပီး ဂုဏ္ယူတတ္ေအာင္ပဲ ေလ႔က်င္႔ထားလိုက္ပါေတာ႔မရ္။
တကယ္ေတာ႔လည္း စုငယ္ သူ႔ကို သနားမိတရ္။ သူတို႔ခမ်ာလည္း ေယာက်ာ္းေတြထဲက ေယာက်္ားပါပဲ။ သူမ်ား
ေတြလို ခ်စ္သူဘ၀ ေပ်ာ္ခ်င္မွာေပါ႔။ ခ်စ္သူလက္ကိုတြဲျပီး အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာ ေနရာအႏွံ႕ လည္ခ်င္ရွာမွာေပါ႔။ ကိုယ္႔ခ်စ္သူအေပၚ ယုယၾကင္နာမႈေတြ အျပည္႔အ၀ ေပးခ်င္ရွာမွာေပါ႔။ ဒီလို ယုယမႈေတြ မေပးႏိုင္တဲ႔ အတြက္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ စိတ္ပ်က္ျပီး စြန္႔ခြာသြားမွာကိုလည္း စိတ္ပူေနရွာျပန္တရ္။ သူ႔ထက္စာရင္ ျပည္႔စံုမႈေတြ
ေပးႏိုင္မရ္႕သူကို မေရြးခ်ရ္လိုက္ပါနဲ႔လို႔ မတားရက္ေပမရ္႔ ထားသြားပါလုိလည္း မစြန္႔လႊတ္ရက္ဖူးတဲ႔ေလ။ ခ်စ္ႏိုင္
တာျခင္း တူေပမရ္႔ ေပးဆပ္ႏိုင္တာျခင္း ကြာျခားတဲ႔အခါ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ႔ ခံစားၾကရတာပါပဲ။ ဒါေပမရ္႕ စုငယ္ခ်စ္သူဟာ စစ္သားပါ။ ႏွစ္ဆယ္႔ေလးနာရီ တာ၀န္အျပည္႔ရွိေနတဲ႔ သူတစ္ေယာက္မို႔ သူမ်ားလို႔ ခ်စ္သူအ
တြက္ အခ်ိန္မ်ားမ်ား မေပးႏိုင္တာကို စုငယ္နားလည္တတ္ပါရ္။ စစ္သားႏွလံုးသားလည္း ခ်စ္တတ္ပါေသးတရ္။ အခြင္႔အေရးဆိုတာ မရေသးလို႔ပါ စုငယ္ရရ္႕လို႔ ႏွစ္သိမ္႔တတ္တဲ႔ ခ်စ္သူကို သနားေနမိတရ္။ အဲ႔ဒီအတြက္လည္း
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို စိတ္မာေအာင္ ေလက်င္႔ရမရ္လို႔ စုငယ္သိတတ္ခဲ႔တရ္။
သူမ်ားေတြလို ခ်စ္သူရင္ခြင္မွာ ပါးအပ္ျပီး ငိုေနဖို႔ စုငယ္မွာ အခြင္႔အေရး မရွိသေလာက္ နည္းပါးတရ္ေလ။ ခ်စ္သူရင္ခြင္မွာ ခၽြဲႏြဲေနဖို႔၊ ခ်စ္သူပုခံုးကိုမွီျပီး ငိုရႈိက္ေနဖို႔ ခ်စ္သူရဲ႕ပုခံုးမွာ တာ၀န္ဆိုတာၾကီးက စုငယ္ေရွ႔မွာ အျမဲတမ္း အရင္ေရာက္ေနခဲ႔တရ္။ သူမ်ားတကာေတြ ခ်စ္သူသက္တမ္း ၊ တစ္ႏွစ္ျပည္႔တို ၊ ႏွစ္ႏွစ္ျပည္တို႔မွာ တူတူတြဲျပီး အမွတ္တရ ေတြဆံုတတ္ၾကေပမရ္႔ စုငယ္ခ်စ္သူကေတာ႔ စုငယ္ဘရ္ေန႔က သူကိုအေျဖေပးခ႔ဲလဲ ဆိုတာေတာင္ အမွတ္ရပါ႔မလားမသိ။ တစ္လျပည္႔လည္း စုငယ္တစ္ေယာက္တည္း။ ေျခာက္လျပည္႔လည္း စုငယ္ တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ။ စစ္သားခ်စ္သူ အသည္းႏုေပမရ္႔ စိတ္ေတာ႔မာမွ ရေတာ႔မေပါ႔။
တပ္မွာေနရင္လည္း ေနထိုင္ေကာင္းပါရဲ႕လား။ အလုပ္ေတြပဲ မ်ားေနလားလို႔ စိတ္ပူျပီး စုငယ္တစ္ေယာက္မေန
တတ္မထိုင္တတ္ျဖစ္ရတရ္။ ေရွတန္းသြားတရ္လို႔ သတင္းၾကားမိရင္လည္း စိတ္ပူရျပန္တရ္၊ ဘုရားမွာဆုေတာင္း
ရတာလည္း သူမ်ားေတာင္ အျမင္ကတ္ပါတရ္။ သူတို႔မွ မခံစားဖူးတာေနာ္။ ဘရ္နားလည္ၾကမလဲ။ ယၾတာေတြ
ေခ်ရတာလည္း စံုလိုပါပဲ။ စုငယ္ရင္ထဲက အပူကို ဘရ္သူမွ မသိႏိုင္ၾကဖူးေလ။ သည္းတရ္၊ ကဲတရ္လို ေျပာခံရ
တဲ႔အခါ စုငယ္ရွိရက္နဲ႔ စုငယ္ခ်စ္သူဟာ ဘရ္သူလဲ ဆိုတာေတာင္ ထုတ္ျပစရာ လူက ဘရ္နားက သြားဆြဲေခၚရာ
လို႔ ေခၚရမွန္း မသိတဲ႔အခါ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္က ခဏတာ အေပ်ာ္တြဲခဲ႔ျပီး ေျခရာေဖ်ာက္ခံ ေနရတဲ႔ မိန္းက
ေလးတစ္ေယာက္လိုလည္း ျမင္ေကာင္းျမင္ၾကတရ္။ သူဆီက စာမလား ၊ သတင္းမၾကားတာ ၾကာေနလို႔ ကိုယ္က
စိတ္ပူျပီး စံုစမ္းမိရင္လည္း မိန္ကေလး တစ္ေယာက္က အရာရွိတစ္ေယာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ေနရသလိုလည္း ေျပာခံေကာင္းခံရရဲ႕။ ေၾသာ္... စစ္သားခ်စ္သူေလး အစက ဒီလိုေတြ မသိခဲ႔ပါဘူး ခ်စ္သူ
ရရ္။ စုငယ္သိတာ သူ႕ကို ခ်စ္ရတာ တစ္ခုတည္းပါပဲ။ သူ႔ကို ခ်စ္တာတစ္ခုတည္းအတြက္ အစစ အရာရာ စုငယ္
ေပးဆပ္ထားရျပီ။
ခ်စ္သူသက္တမ္း ေျခာက္လတဲ႔။ ေ၀းရတဲ႔ ရက္ေတြ ၾကာရွည္ေတာ႔ နီးခ်င္ျပီ ခ်စ္သူရရ္။ လြမ္းရတရ္။ ေဆြးရတရ္။
အားငယ္တရ္၊ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ကိုယ္႔ခ်စ္သူကိုသာ အားကိုးခ်င္တာ သဘာ၀ပါပဲ။ ခ်စ္သူအနား
မွာ ဘရ္ေတာ႔မွ ေနခြင္႔ရႏိုင္မလဲ။ ခ်စ္သူအနားမွာ ခ်စ္သူကို ျပဳစုယုယရင္း ၾကင္နာမႈေတြကို ေပးခ်င္ပါရဲ႕။ ခ်စ္သူ
ရဲ႕ ခ်စ္ခင္ယုယမႈေတြကို ရိုးသားစြာ ေတာင္႔တမိပါရဲ႕။ ခ်စ္သူရင္ခြင္မွာ ကေလးေလး တစ္ေယာက္လို ေမွးစက္
ခ်င္ပါရဲ႕။ ဘရ္ေတာ႔မ်ားမွ ဒီအခြင္႔ အေရးကို ရႏိုင္ပါမလဲ။ ။
Wednesday, November 5, 2008
စုငယ္ ဘာမွ ဆက္မေမၚရေသးခင္ ေမေမျပန္ေရာက္ လာတာနဲ႔ စကားစျပတ္ျပီး အိမ္ထဲ ၀င္လာခဲ႔တရ္...။ ေမေမကေတာ႔ သူ႕ကို စိတ္တိုင္းက် သဇင္ခက္ေလးေတြ ျဖတ္ေပးေနေလရဲ႕..။ စုငယ္ျမင္ဖူးတဲ႔ စစ္သားေတြထဲ မွာေတာ႔ သူကိုၾကည္႔ရတာ ေတာ္ေတာ္ႏုပံု ရတယ္.. ။ ပံုစံက ျဖဴျဖဴ သန္႔သန္႔ေလးနဲ႔ ။ စစ္သားတဲ႔ .. ဘယ္လို စစ္သားပါလိမ္႔ေနာ္....။ စစ္သားတစ္ေယာက္ကို ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာက လြဲလို႔ အနီးကပ္ ျမင္ဖူးတာဆိုလို႔ ဒါဟာ ပထမဆံုး အၾကိမ္ပါပဲ။ ဒီေလာက္ႏုတဲ႔ သူက စစ္သားတဲ႔ ။ အေျပာအဆိုကလည္း ႏူးညံ႕ပါ႔။ အရပ္အေမာင္းကေတာ႔ က်ားက်ားလ်ားလ်ားပံုပဲ ။ သူ....ဘယ္လိုလူလဲ ။ ။
ခ်စ္ငုငယ္ဆိုတဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာမေလး တစ္ေယာက္ တစ္သက္လံုး စာၾကမ္းပိုးလုပ္ခဲ႔တာ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ကို ဒီတစ္ခါေလာက္ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မ၀င္စားခဲ႔ဖူးပါဘူး ... ။ေယာက်္ား တစ္ေယာက္အျပင္ သူကမ်ား သူကိုယ္သူ စစ္သားတဲေလ႔။ စစ္သားဆို႔တဲ႔ လူကလည္း စုငယ္ ျမင္လိုက္ ရင္ေတာ႔ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတာ ခ်ည္းပဲ ။ ဘယ္လိုပါလိမ္႔ ။ ဟင္း... မေတြးေတာ႔တာပဲ ေကာင္းပါတရ္။ သူမ်ားအေၾကာင္း ေတြးရတာ အကုသိုလ္ ကလည္းမ်ားပါတရ္။
သဇင္ပန္းလာ၀ယ္တဲ႔ ေန႔ကစလို႔ စုငယ္နဲ႔ သူ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ပိုျပီး ခင္မင္ခဲ႔ၾကတရ္။ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ ေလာက္ စုငယ္ ရံုးျပန္ခ်ိန္မွာ လမ္းမွာေတြ႔ေတြ႔ ေနရတတ္ေတာ႔ ခင္လည္းခင္လာတဲ႔အခါ ဆံုလို႔ျပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္ တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ စုငယ္အိမ္အထိပါ သူလုိက္ပို႔တတ္လာခဲ႔တရ္ ။ ဘယ္ဘ၀က ေရစက္ရယ္ေတာ႔ စုငယ္ မေျပာတတ္ ေပမရ္႕ စုငယ္ သူကိုခင္ပါတရ္။ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္လိုကို စိတ္ထဲက ခံစားခဲရတရ္ ။ သူအနားမွာ ရွိေနရင္ စုငယ္ စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနမိတရ္။ ဒါေပမရ္႕ စုငယ္အနားမွာ သူၾကာၾကာ မေနခဲႏိုင္ပါဘူး။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာျပီးတဲ႔ တစ္ညေန႔မွာ စုငယ္ကို အိမ္အျပန္လိုက္ပို႔တဲ႔ အခါ စကားတစ္ခုကို သူေျပာခဲ႔တရ္။
"စုငယ္... ခဏေလာက္ စကားေအးေအး ေဆးေဆး ေျပာလို႔ ရမလားဟင္..."
"ေျပာေလ ကိုခိုင္ျမဲရဲ႕ ...ထူးထူးဆန္းဆန္း"
သူမ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည္႔ေတာ႔ ပါးစပ္က မပြင္႔ တစ္ပြင္႔၊ အမွားလုပ္ထားတဲ႔ ကေလးငယ္လို ထိတ္လန္းျခင္းနဲ႔ စုငယ္ေရွ႔မွာ ရပ္ေနတဲ႔ သူကို အားမရစြာနဲ႔ စုငယ္ ကပဲ စေမးမိတရ္။ ဟင္း...စစ္သားတဲ႔ေနာ္၊ ဘယ္လိုပါလိမ္႔....
"ကိုခိုင္ျမဲ ...ရွင္ ဘာေျပာမလိုလဲဟင္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။"
"ကၽြန္ေတာ္ တပ္ကို ျပန္ရေတာ႔မရ္ စုငယ္ ...အဲဒါေျပာမလိုပါ"
"ဟင္...."
စုငယ္နားထဲမွာ မိုးၾကိဳး ပစ္လိုက္သလိုပါပဲ။ စုငယ္ အဆင္သင္႔ မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ ဒီလိုစကားမ်ိဳး ၾကားရမရ္႕လို႔ သိေနခဲ႔ေပမရ္႕ ဒီေလာက္ ျမန္ျမန္ၾကီး မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလိုပဲ ထင္ခဲ႔မိတာ .. ။ သူအိမ္ကိုျပန္လာတာကလည္း ႏွစ္ပတ္ပဲ ရွိေသးတာတဲ႔။ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ပါလိမ္။ စုငယ္ ဘာမွ နားမလည္ပါဘူး။ စုငယ္ကေတာ႔ သူကိုမသြားေစ
ခ်င္ေသးတာေတာ႔ အမုန္ပါပဲ။
"ဘာလို႔လဲဟင္ ... အေရးၾကီးလို႔ ျပန္ေခၚတာလား...။ဟုတ္လား။ ဘယ္ေတာ႔ ျပန္ရမွာလဲ။"
သိခ်င္ေဇာနဲပ အေမာတေကာ ေမးမိတရ္။
"မဟုတ္ဘူးစုငယ္ ...။ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ကို စုငယ္ နားလည္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ စုငယ္က ကၽြန္ေတာ္ကိုခင္ေန
ဆိုတာ လူကိုခင္ေနတာပါ။ တကရ္ေတာ႔ စစ္သားကို ခ်စ္တဲ႔သူ ရွိတရ္ ၊ မုန္းတဲ႔ သူရွိတရ္။ ကၽြန္ေတာ္ၾကံဳဘူး သေလာက္ကေတာ႔ မုန္းတဲ႔သူပိုမ်ားမယ္ထင္တရ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စစ္သားပဲ ။ စုငယ္ မုန္းခ်င္လည္း မုန္းခဲ႕မွာပါ .. ။ဒါေၾကာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ အေၾကာင္းကို စစ္သားဆိုတာက လြဲလို႔ ဘာမွ မေျပာျပခဲ႔မိတာပါ။ ဒါေပမရ္႕ အခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာမျဖစ္ ေျပာျပပါ႔မရ္ စုငယ္ ။ စုငယ္ စိတ္၀င္စားမရ္ ဆိုရင္ေပါ႔။"
စကားေတြအရွည္ၾကီးေျပာေနတဲ႔ သူကို စုငယ္ ဘာေၾကာင္႔မွန္းမသိ ၊ သနားေနမိတရ္။
"ေျပာပါ ကိုခိုင္ျမဲရရ္... စုငယ္ စိတ္၀င္စားပါတရ္။ စစ္သားကို မုန္းတရ္ ဆိုေပမရ္႕ လူနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါတရ္ ။ စစ္သားတိုင္း မုန္းစရာ မေကာင္းသလို မုန္းစရာ ေကာင္းတဲပ သူေတြတိုင္းဟာလည္း စစ္သားမဟုတ္ၾကပါဘူး လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခခံ စိတ္သေဘာထားနဲ႔သာ ဆိုင္ပါတရ္ ။ စစ္သားထဲမွာလည္း စိတ္သေဘာထား ျပည္႔၀တဲ႔သူေတြ ရွိႏိုင္မွာပါ ။ အဲဒီလူ ဘာျဖစ္တရ္ ဆိုတာထက္ အဲ႔ဒီလူရဲ႕စိတ္က ဘယ္လိုရွိတရ္ ဆိုတာကို သာ စုငယ္စိတ္၀င္စားပါတရ္။"
"ေက်းဇူးတင္ပါတရ္ စုငယ္ ။ တကရ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေသနတ္ထက္ စာအုပ္ေတြနဲ႔ပဲ ရင္းႏွီးတဲ႔ စစ္သားပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္တာ တစ္လေတာင္မရွိေသးပါဘူး။ သံုးႏွစ္ေလာက္ ပညာေတာ္သင္သြားျပီး ျပန္လာတဲ႔ စစ္သားတစ္ေယာက္ ၊ မိဘအိမ္ကို ႏွစ္ပတ္ခြင္႔ျပန္ခဲ႔တရ္ ။ အခု ကၽြန္ေတာ္
ျပန္ရေတာ႔မရ္ စုငယ္ ။"
"ကိုခိုင္ျမဲ ကေရာ... ျပန္ခ်င္လိုလား....."
"ဗ်ာ ...ဘယ္လိုေမးလိုက္တာလဲ စုငယ္ရရ္ ။ျပန္ခ်င္တရ္ ၊ မျပန္ခ်င္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆံုးျဖတ္ခြင္႔ ရွိတဲ႔ အရာမွ မဟုတ္တာ ။ ျပန္ခ်င္ခ်င္၊ မျပန္ခ်င္ခ်င္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ရမွာပါ။ မနက္ျဖန္မနက္ ျပန္ေတာ႔မရ္႕။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္ စုငယ္ကို ႏႈတ္ဆက္ပါတရ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ႔မွ အိမ္ကို ျပန္ရဦးမရ္ ဆိုတာ မေျပာႏိုင္တဲ႔ အတြက္ ကံဆံုရင္ ျပန္ေတြ႕ရဦးမွာပါလိုပဲ ေျပာပါရေစ။ မထင္မွတ္ပဲ ေတြ႔ဆံုခဲ႔ရတဲ႔ ခ်စ္စုငယ္ဆိုတဲ႔ မိန္းကေလး
ကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ႏွလံုးသားထဲမွာ စြဲစြဲ ျမဲျမဲ မွတ္သြားပါရေစ။ကိုရ္႕ကိုရ္ကိုေတာင္ မပုိုင္တဲ႔ စစ္သားတစ္ေယာက္မို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမေတာင္းဆိုခ်င္ပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ပါတရ္။ ။"
ဆို႔နင္႔တဲ႔ အသံ နဲ႔ ေၾကကြဲတဲ႔ မ်က္၀န္းေ၀ ... စုငယ္ ဘယ္လို ခံစားႏိုင္မွာလဲ ..။ စစ္သားဘ၀ဆိုတာ စုငယ္ ေကာင္းေကာင္း နားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမရ္႕ သူကိုေတာ႔ စုငယ္ သံေယာဇဥ္ တြရ္ မိပါတရ္ ။ သနားမိတရ္။ ေျပာေျပာ ဆိုဆို စက္ဘီးစီးျပီး သြားေတာ႔မရ္႕သူ႕ကို စုငယ္ ဟုန္႔လိုက္တရ္။
"ကိုခိုင္ျမဲ ... ခဏ"
သူနားမလည္စြာ ျပန္ၾကည္႕တဲ႔ အခါ ျမင္မိမွာပါ ... စုငယ္ မ်က္၀န္းက မ်က္ရည္စေတြကုိေလ....။
"ရွင္႔လိပ္စာ အျပည္ အစံုကို စုငယ္ကို ေပးထားခဲ႔လို႔ မရဘူးလားဟင္ ။စုငယ္ စာေရးပါ႔မရ္။ ဖုန္းဆက္လို႔ရရင္
လည္း ဖုန္းဆက္မရ္ ေလ.. ေနာ္။"
သူမေမွ်ာ္လင္ထားတဲ႔ စကားမိုလိုလား ေတာ႔ မသိ။ ေၾကာင္သြားျပီးမွ ေဘာပင္ကို ထုတ္ျပီး စုငယ္ မွတ္စုစာအုပ္
ေလး ထဲမွာ ေသေသသပ္သပ္ ေရးခ်ေပးခဲ႔ရဲ႕။
ဗိုလ္ၾကီး ခိုင္ျမဲ
ၾကည္း ၃၇xxx
ခ.မ.ရ (xxx)
ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း
မိုင္းေနာ္ျမိဳ႕။
" အဲ႔ဒါ ကၽြန္ေတာ္ လိပ္စာ အျပည္႔အစံုပါပဲ စုငယ္ ။ ဖုန္းေတာ႔ ဆက္လို႔ မရဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ အလ်ဥ္းသင္႔တဲ႔အခါ
စုငယ္ဆီကို ဖုန္းဆက္ပါပမရ္ ။ စာကေတာ႔ ေရာက္တဲ႔အခါလည္း ေရာက္တရ္ ။ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း ေပ်ာက္တတ္တရ္။ သြားမရ္ေနာ္ စုငယ္ ။ ကံမကုန္ရင္ ျပန္ဆံုမွာပါ။ ။"
ႏႈတ္ဆက္ ထြက္ခြာသြားတဲ႔ သူေက်ာျပင္ကို ၾကည္႔ရင္း စုငယ္ တစ္ေယာက္ ေတြေ၀စြာ က်န္ခဲ႔ေတာ တရ္။ သံေယာဇဥ္ရရ္....ဘာေၾကာင္မ်ား အခ်ိန္ တိုတိုေလးမွာ ျငိတြရ္ခဲ႔ရတာလဲ။ ဘာေၾကာင္႔မ်ား ကိုယ္႔အနားမွာ အျမဲ
မရွိေနႏိုင္မရ္႔ သူကို သံေယာဇဥ္ တြရ္ရတာလဲ ။ စုငယ္ ဘာမွ မေတြးတတ္ဘူး။ ရွင္းလည္း မရွင္းျပတတ္ဘူး။ စစ္သားဆိုတာလည္း စုငယ္ေခါင္းထဲမွာ မရွိဘူး ။ စုငယ္ တစ္ခုပဲ သိတရ္ ။ အဲဒါက စုငယ္ သူ႔ကို အမုန္တကရ္
သံေယာဇဥ္ တြရ္သြားမိတရ္။ စုငယ္အနားမွာ သူ႔ကို အျမဲ ရွိေနေစခ်င္တာ အရိုးသားဆံုး စိတ္ကေလး တစ္ခုပါပဲ ျပန္ဆံုႏိုင္ဖို႔ စုငယ္ ေမွ်ာ္လင္႔ေနပါတရ္ ကိုခိုင္ျမဲ ရရ္....။ ။
Tuesday, September 23, 2008
"ဘာကိစၥမ်ားလဲရွင္႔"
စုငယ္ အေမးကိုေျဖဖို႔ မ်က္လံုးလွန္အၾကည္႔မွာ... သူလဲ အံ႕ၾသသြားမယ္ ထင္ပါတယ္။ ခဏၾကာ မွင္သက္ေနျပီးမွ ရယ္ျပီး စကားျပန္ေျပာေတာ႔တယ္။ ။
"ဟာ ... စုငယ္ မဟုတ္လား...။ ကၽြန္ေတာ္ ခိုင္ျမဲေလ။ မေန႔က စက္ဘီးနဲ႔ တိုက္မိမလို ျဖတ္တာ။ တိုက္ဆိုင္လိုက္တာဗ်ာ..။ ကၽြန္ေတာ္က ဟုိဘက္ရပ္ကြက္မွာ ေနတာပါ...။ ေမေမက သဇင္ပန္းလိုခ်င္တာ ၊ ဒီအိမ္မွာရတယ္ဆို ျပီး... ညႊန္တဲ႕သူက ညႊန္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ... မနက္ေစာေစာ စက္ဘီးစီးျပီး အျပန္ ၀င္ေမးၾကည္တာပါ...။ဟိုေလ...ဟုတ္ေရာ ဟုတ္ရဲလား မသိဘူးေနာ္...ကၽြန္ေတာ္ အိမ္မ်ားမွားသလားဟင္...."ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာကေတာ႔ .. လုပ္ျပန္ပါျပီ...။ သူေျပာခ်င္ရာကို ေျပာျပီးမွ
အားနာတဲ႔...ပံုစံနဲ႕ အိမ္မွားသလားတဲ႔ ....။ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ... စုငယ္ေတာင္ မ်က္လံုးက်ယ္သြားတယ္...။
"မွားေတာ႔ မမွားဘူး....ဒီအိမ္က သဇင္ပန္း၀ယ္ခ်င္ရင္ ေရာင္းတယ္ဆိုတာေတာ႔ .. ဟုတ္တယ္...ဒါေပမယ္႔ .. အခုေတာ႔...
မရဘူး...။ အိမ္မွာ ..ေမေမမရွိဘူး..။ စုငယ္ေမေမက ပန္းပင္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ပဲ ကုိင္တြယ္ပါတယ္..။ ဘယ္သူမွ
ေပးကိုင္ေလ႕မရွိပါဘူး....။ လက္ဆိပ္တတ္မွာစုိးလို႔ပါ...အဲ႔ဒါေၾကာင္ ေစာင္႕လို႕ရရင္ေစာင္႔ပါ...။ ခဏေနရင္ေတာ႔ ျပန္လာလိမ္႔မယ္...။ မေစာင္႔ႏိုင္ရင္လည္း... ညေနမွျဖစ္ျဖစ္လာခဲ႔ေပါ႔.... ေမေမ႔ကို ေျပာထားေပးပါ႔မယ္..."
စုငယ္လည္း ဘယ္ရမလဲ...။ ေျပာခ်င္ရာေတြ တရစပ္ေျပာလိုက္တာေပါ႔...။ ဒီေတာ႔မွ... သူလည္း ဟုတ္ကဲ႔ ေစာင္႔ပါ႔မယ္ ဆိုျပီး .. ျငိမ္သြားေတာ႔တယ္...။ သူရွိေနေတာ႔ ... စုငယ္ ျပန္အိပ္လို႔မရတဲ႔ အတြက္ စိတ္ေတာ႔ ကသိက
ေအာက္ ျဖစ္ရတယ္...။ ဒါေပမယ္႔ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ..။ ဧည္႔ခံရမွာက ကိုယ္႔တာ၀န္ျဖစ္ေနျပီ။ ဒီေတာ႔လည္း.. မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔
ခဏလို႔ေျပာျပီး... သူကိုျခံထဲမွာ ထားခဲ႔ျပီး... အိမ္ေနာက္ထဲ ျမန္ျမန္၀င္ခဲမိတယ္...။စုငယ္ျပန္လာေတာ႔ သူကပန္းပင္ေတြ
ၾကားထဲမွာ...။ သူကိုၾကည္႔လိုက္ရင္ေတာ႔ အျမဲျပံဳးေနတာပါပဲ...။ေသခ်ာစကား ေျပာမိေတာ႔လည္း... သူက သေဘာေကာင္း
သား။ စကားေျပာျပီး နည္းနည္းအရွိန္ရလာေတာ႔ ... စုငယ္လည္း မိန္းကေလးသဘာ၀ စပ္စုမိတာေပါ႔....။
"ကိုခိုင္ျမဲ က အရင္ ကဘယ္မွာေနတာလဲ... စုငယ္ တို႔ ဒီအိမ္ကိုေျပာင္းလာတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ပဲရွိေသးတယ္...။ကိုခိုင္ျမဲနဲ႔ တစ္ခါမွ မဆံုျဖစ္ဖူးေနာ္... အခုမွဆံုတာ...."
စုငယ္က စကားစေပးလိုက္တယ္...။
"ေၾသာ္....ဟုတ္တယ္ စုငယ္...ကၽြန္ေတာ္ ေဖေဖနဲ႔ေမေမကေတာ႔ ... ဒီမွာေနတာၾကာပါျပီ...။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အခုမွပဲ အိမ္ျပန္ရတယ္ဆိုပါေတာ႔ဗ်ာ... ဟဲ ဟဲ..."
ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ သူအမူအရာက တစ္ခုခုကို ထိန္ခ်န္ထားသလိုလို...။ စုငယ္လည္း သိခ်င္စိတ္ ေတာ္ေတာ္ေပါက္သြားေတာ႔ ဆက္ေမးမိတယ္....။
"ဟင္...ကုိခိုင္ျမဲက အရင္က မိဘနဲ႔ အတူမေနလိုလား... ဒါဆို ဘယ္မွာေနတာလဲဟင္...."
"ကၽြန္ေတာ္က တပ္ထဲမွာ .. ေနတာေပါ႔.. စုငယ္ရယ္...ကၽြန္ေတာ္က စစ္သားေလ...တစ္ႏွစ္ေနလို႔မွ အိမ္ကိုတစ္ခါျပန္ ...မေရာက္ႏိုင္တဲ႔ စစ္သားဘ၀ပါဗ်ာ...."
"ေၾသာ္...ရွင္ကစစ္သားကိုး...."
Monday, September 22, 2008
အဲ႕ဒီေန႔ညေနက... စုငယ္တစ္ေယာက္ ..အရင္ေန႔ေတြကလိုပဲ ..စာအုပ္ဆိုင္မွာ...စာအုပ္သြားငွားျပီး...ျပန္အလာ.. လမ္းေလးခြဆံုတစ္ေနရာကို .. ေရာက္ေတာ႔ ..ညာဘက္လမ္းမၾကီးကေန....ခ်ိဳးေကြ႕လာတဲ႔ ကားတစ္စီးကို ...လန္႕ျပီး..ေရွာင္မလို႔ ...ဘယ္ဘက္ကို...ေျပးကပ္လိုက္တဲ႔အခါမွာ ..မထင္မွတ္ပဲ.. အေနာက္ကပါလာတဲ႔ ..စက္ဘီးနဲ႔တိုက္မိ မလိုျဖစ္သြားခဲ႔တယ္...။ ေတာ္ေသးတာေပါ႔..။စက္ဘီးက ဘရိတ္အုပ္တာျမန္လို႔..။ မဟုတ္ရင္အဲဒီေန႔က စုငယ္
ေဆးခန္းေရာက္မွာ ေသခ်ာပါတယ္...။ လန္႔ကလည္းလန္႔၊ ရွက္ကလည္းရွက္နဲ႔...စက္ဘီးစီးလာတ႔ဲ...သူကိုလည္း...ျပန္ရန္ေတြ႔
မိေသးတယ္...။ ။
"စက္ဘီးကို ဘယ္လိုစီးေနတာလဲ...။ လူတစ္ေယာက္လံုးကို မျမင္ဘူးလား...။တိုက္မိရင္ေတာ႔ ...ရွင္မလြယ္ဘူးမွတ္..."
"မေတာ္လို႔ပါကြာ...။မင္းဒီဘက္ကို ေျပးကပ္မယ္လို႔ ကုိယ္မထင္လို႔ပါ...။ ထိခိုက္မိတယ္ဆိုရင္ ..ေဆာရီးပါေနာ္..။ လမင္းေကာ
ေလွ်ာက္ႏိုင္ရဲ႕လား...။ လိုက္ပို႔ေပးရမလား... အားမနာပါနဲ႔ ...။ကၽြန္ေတာ္က ခင္တတ္ပါတယ္..."
စုငယ္က ရန္ေတြ႕ေပမယ္ သူကေတာ႔ ..ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာပဲ... ေဖ်ာင္းဖ်ေျပာဆိုခဲ႔တယ္....။ ကိုယ္ကလည္းမွားေနတာ
ရယ္..၊ ဘာမွလည္း ထိခိုက္သြားတာ မဟုတ္လို႔ စုငယ္လည္း ..ျပန္ျပီးေက်ေအးလိုက္ရတာေပါ႔...။ ။
"ရပါတယ္... ဘာမွထိသြားတာမွ မဟုတ္တာ... စုငယ္ကို႔ဟာကိုယ္ ျပန္လုိ႕ရပါတယ္...သြားလိုက္ပါဦးမယ္ေနာ္..."
"ေၾသာ္.. ဟုတ္ကဲ႔ ...နာမည္က စုငယ္တဲ႔လား....ကၽြန္ေတာ္မွတ္ထားလိုက္မယ္ေနာ္....ကၽြန္ေတာ္ နာမည္က ခိုင္ျမဲပါ..
ေနာက္လဲေတြ႕ရင္ ေခၚႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်..."
ဘာမွေတာင္ မေျပာရေသးဘူး... သူဟာသူ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာျပီး .. မိတ္ဆက္ေနတဲ႔ သူကို ဘာမွ ျပန္မေျပာမိေတာ႔ပဲ ..ျပံဳးျပလို႔သာ... ထြက္လာခဲ႔မိတယ္.... ။ သူပံုစံက အသက္ေတာ႔ သိပ္ၾကီးလွေသးပံု ..မေပၚဘူး...။ စုငယ္နဲ႔ ရြယ္တူ...
ေလာက္ပဲ ရွိမယ္ ထင္ပါရဲ႕....။ပုံစံကေတာ႔ ရည္ရည္မြန္မြန္ေလးပါပဲ..။ စုငယ္ အိပ္ျပန္ေရာက္တဲ႔ အထိ သူရဲ႕ အျပံဳးကုိ မ်က္လံုးထဲ မွာ စြဲလာခဲ႔တယ္...။ခိုင္ျမဲတဲ႕လား...။တကယ္ပဲ ... သူရဲ႕ အျပံဳးဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္...။တစ္ခါၾကည္မိရံုနဲ႔
မ်က္လံုးထဲမွာ စြဲသြားေစတဲ႔ သူရဲ႕ အျပစ္ကင္းတဲ႔ အျပံဳး... သိမ္ေမြ႕တဲ႔ အမူအရာ...ႏူးညံတဲ႔ စကားသံေတြကို စုငယ္ဆိုတဲ႔...
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ မွတ္မွတ္ရရေတာ႔ ရွိခဲ႕တယ္ဆိုတာေတာ႔ ၀န္ခံမိပါတယ္....။ ။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔လည္း...ခုနက ျဖစ္ပ်က္လာတာေတြကုိ ေမ႔ျပီး... ငွားလာတဲ႔ စာအုပ္ကို ..စိတ္၀င္တစား ဖတ္မိတယ္...ပုညခင္ရဲ႕ ခ်စ္သူရွိတဲ႔မိန္းမတဲ႔...။ ခ်စ္သူရွိတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူန႔ဲပတ္သတ္ျပီး စိတ္ထဲက ခံစားရတဲ႔
ခံစားခ်က္ေတြ... ျဖစ္တတ္တဲ႔ သဘာ၀ေတြကို အေျခခံထားတဲ႔ ..ဇာတ္လမ္းေလးေပါ႔... ။ ဇာတ္လမ္းေလး မွာေမ်ာပါျပီး...
အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ .. ႏိုးတဲ႔အခါ နာရီကို ၾကည္မိေတာ႔ .. မနက္ ၇း၃၀နာရီ ေတာင္ရွိပါေပါ႔...။ အိပ္ရာထဲ..က ထလို႔..
မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ.. ေမေမမ်ားရွိေနမလားလို႔ ရွာေတာ႔လည္း .. တစ္အိမ္လံုး ဘယ္သူမွမေတြ႔...။ဒါဆိုရင္ေတာ႔ ေသခ်ာပါျပီ...။
ေဆာင္းတြင္း မနက္ေစာေစာ ..လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတာ... ျပန္မေရာက္ၾကေသးတာ... ျဖစ္မွာေပါ႔လို႔ေတြးျပီး... ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ျပန္အိပ္ဖို႔ ... အိပ္ရာထဲကို ျပန္အ၀င္... အိမ္ေရွ႕က လူေခၚေခါင္းေလာင္း ျမည္သံၾကားလို႔ ... ထြက္ၾကည္႕မိတဲ႔အခါ... စုငယ္ မ်က္လံုးေလးေတြ၀ိုင္းစက္သြားရတယ္ေလ....။ ။
Sunday, September 21, 2008
ဒီ၀တၳဳေလးသည္ေရေျမရပ္ျခားမွာသြာေရာက္ပညာသင္ၾကားေနေသာ
တပ္မေတာ္သားတစ္ေယာက္၏အခ်စ္ကိုရည္ညႊန္းေရးဖြဲထားျခင္းျဖစ္ပါသည္...
မည္သူကိုမွလည္းမရည္ရြယ္...အေၾကာင္းတစ္စံုတစ္ရာတိုင္ဆိုင္မႈမ်ားရွိခဲ႔ရင္...
အမွားအယြင္းမ်ားပါရွိခဲရင္...ကၽြန္ေတာ္၏စိတ္ကူးရင္သက္သက္..
ေပါ႔ေလ်ာ႔မႈမ်ားသာျဖစ္ပါေၾကာင္း...
ေလးစားစြာျဖင္႔....
ေနမင္းညိဳ
ခ်စ္တာေတြ ေျပာကာျပမယ္....
ေခ်ာက္....ခ်က္....ေခ်ာက္...ခ်က္...
တိ္တ္ဆိတ္လြန္းေနတဲ႔ ညအခ်ိန္မွာ နာရီလက္တံ ေရြ႕သံေလးက နားထဲကို ထုိးေဖာက္၀င္ေရာက္လာပါတယ္။
အိပ္ရာေပၚမွာ လူးလြန္႔ေနရင္းက မေနသာေတာ႔ပဲ... နာရီကိုထၾကည္ေတာ႔ မနက္၁း၃၀ ရွိျပီ။ ခ်စ္စုငယ္ အိပ္ယာ၀င္ခဲ႔တာ
ည ၉း၀၀ နာရီကတည္းကပါ....။ဒါေပမယ္႔ အခုထိအိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးဘူး...။တစ္အိမ္လံုးလည္း အိပ္ကုန္ၾကျပီ....။
အထူးသျဖင္႔ ဒီေန႔လိုရက္မ်ိဳးမွာ .... ညအခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းရမွာေၾကာက္လို႔ ေစာေစာ အိပ္ရာ၀င္ပါတယ္ဆိုမွ....
အိပ္လို႔ကမရ...။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ႔မလဲ...။အိပ္ေဆးေသာက္လို႔လည္း မျဖစ္ျပန္ဘူး....။ မနက္မႏိုးပဲေနရင္ ရံုးခ်ိန္ မမီပဲေနဦးမယ္...။ ေမာပန္းေသာစိတ္နဲ႔အတူ ေလးတြဲ႔ေသာ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ရႈိက္မိတယ္..။ ေရွ႕ဆက္ျပီး ဘာေတြျဖစ္လာ
ဦးမွာလဲ.......။
ကုိရယ္.....စုငယ္ကုိ လာၾကည္႔လွည္ပါဦး....
သူ... သူပါလား... အိပ္မက္ထဲက ရုပ္ပံုလႊာေလး... အသားအနည္းငယ္ ညိဳသည္မွလဲြ၍
ကြ်န္မ အသိစိတ္ထဲက ရုပ္ပံုေလး၊ ကြ်န္မႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ ရုပ္ပံုေလး။
ခႏၶာကိုယ္ အနည္းငယ္ ဖြံ႔ျဖိဳးသည္ကလဲြ၍ အိပ္မက္ထဲက ရုပ္ပံုႏွင့္
တစ္ထပ္တည္း။ ကြ်န္မေရွ႔တြင္ သူထိုင္ခ်လိုက္သည္။
"ေဆာရီးပဲေနာ္.. ေတာ္ေတာ္ေလး က်န္းမာဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ယူေနရလို႔ပါ။ လံုး၀
ေနေကာင္းသြားျပီဆိုမွ ကြ်န္ေတာ္ လာေတြ႔ရဲတယ္ေလ"
ကြ်န္မ အံ့ၾသ၀မ္းသာျပီး ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့။ မ်က္လံုးအိမ္ထဲတြင္
မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လွ်ံေနခဲ့သည္။ ကြ်န္မကိုယ္ကို ေထာင္မတ္ေပးရင္း
ကြ်န္မမပါးကို ညင္သာစြာ သူပြတ္သပ္လိုက္သည္။
"ကြ်န္ေတာ္ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ပါးျပင္ေတြက ႏူးညံ့ေနတယ္"
"ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ့္ကြ်န္ေတာ္ ျပန္မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ"
သူရယ္ရင္း လက္ကို ကမ္းေပးသည္။ ရယ္ေနပံုက အျပစ္ကင္းေသာ
ကေလးေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တူေနသည္။
"ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ ေနေဒြးေဇာ္ပါ။ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္"
"ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ကြ်န္မ မိဆိုးပါ"
ကြ်န္မျပန္ကမ္းလိုက္ေသာ လက္ကို ၾကင္နာစြာ သူဆုတ္ကိုင္ထားလိုက္သည္။
"မိဆိုး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တစ္သက္လံုး လက္တဲြသြားႏိုင္မလား"
ကြ်န္မ ေခါင္းကို သြင္သြင္ငံု႔လိုက္မိသည္။
ေႏြဦး၏ ေလ႐ူးႏွင့္အတူ ကြ်န္မေရွ႔သို႔ သူေရာက္လာခဲ့သည္။ ရြက္ေၾကြမ်ား
ျဖန္႔ခင္းထားေသာ အ၀ါေရာင္လမ္းေလးေပၚတြင္ သူႏွင့္ကြ်န္မ ပထမဆံုးအၾကိမ္
ေတြ႔ဆံုၾကသည္။
ျပီးပါျပီ
နာရီလက္တံမ်ား တစ္စကၠန္႔ျပီး တစ္စကၠန္႔ ေရြ႔ေနသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ
ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ သူ၏ စာမ်ား ထပ္ေပၚမလာေတာ့။ ကြ်န္မ ထိုင္ခံုေပၚတြင္
ထိုင္ရင္း အားရပါးရ ငိုလိုက္မိသည္။ အိပ္မက္ထဲက သူ႔ပံုရိပ္ကို
စဲြစဲြျမဲျမဲ မွတ္ထားရန္ ကိုယ့္ကိုယ္ သတိေပးလိုက္မိသည္။ သူသည္
အခ်ိန္မေရြး ကြ်န္မေရွ႔တြင္ ေပၚလာႏိုင္သည္။ ထိုအခ်ိန္ေရာက္လွ်င္
အလွပဆံုးျပံဳးလွ်က္ သူ႔ကို ေႏြးေထြးစြာ ကြ်န္မၾကိဳမည္။ သူမလာမွန္း
သိေနလွ်က္ႏွင့္ ညသန္းေခါင္ ၁၂နာရီေရာက္တိုင္း ကြ်န္မ online ေပၚသို႔
တက္ျပီး သူ႔ကိုရွာျမဲ... သူ၏ message မ်ားကို ေမွ်ာ္ေနျမဲပင္။ ကြ်န္မ၏
အျပဳအမႈမ်ားသည္ စိတၱဇဆန္ေကာင္း ဆန္ေနလိမ့္မည္။
၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀
ျပကၡဒိန္ စာရြက္မ်ား တစ္ရြက္ျပီးတစ္ရြက္ ေၾကြက်ကုန္သည္။
လူသြားလူလာမ်ားၾကားတြင္ သူ႔ကို ကြ်န္မ လိုက္ရွာေနမိသည္။
ကြ်န္မကိုေတြ႔လွ်င္ ကြ်န္မႏွင့္ ပတ္သက္ခဲ့ဖူးသမွ် သူ
မွတ္မိေနမည္ဆိုသည္ကို ကြ်န္မ ယံုၾကည္ေနမိသည္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲရွိ
သစ္ရြက္မ်ားပင္ ေႏြဦးေလႏွင့္အတူ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးေနၾကကုန္ျပီ။ မၾကာမီ
ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေရာက္ေတာ့မည္။ ေလ႐ႈးတစ္ခ်က္အေ၀ွ႔ ကြ်န္မလက္ထဲက
စာရြက္မ်ား ျပန္႔က်ဲကုန္သည္။ ထိုစာရြက္စာတမ္းမ်ား မရွိလွ်င္ စာေမးပဲြတြင္
ကြ်န္မ ဒုကၡလွလွေလး ေတြ႔ဦးမည္။ စာရြက္မ်ားကို ကြ်န္မ ကပ်ာကယာ
လိုက္ေကာက္လိုက္သည္။ ကြ်န္မႏွင့္အတူ စာရြက္မ်ားကို လိုက္ေကာက္ေနေသာ
အရိပ္တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္္မိသည္။ စာရြက္မ်ားကို ေကာက္ရင္း ကြ်န္မ
ေဘးနားတြင္ ေျခအစံကို ရပ္လိုက္သည္။
"ကိုယ့္ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ဂရုစိုက္ေလ"
ကြ်န္မရင္ ဒိန္းခနဲ ခုန္သြားမိသည္။ ခပ္ၾသၾသႏွင့္ ႏူးညံ့ေသာ ထိုအသံမွာ
ကြ်န္မႏွင့္ မရင္းႏွီးေပမယ့္ ထိုလူေျပာလိုက္ေသာ စကားမွာ midnight
ေျပာတတ္ေသာ စကားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း။ ကြ်န္မ အထိန္႔အလန္႔
ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။