Saturday, November 29, 2008
ေကာင္မေလး ႏွင့္ ေကာင္ေလး တို႔သည္ လမ္းေပၚတြင္ ၁နာရီမိုင္၁၀၀ႏွုန္း ျဖင္႔ ဆိုင္ကယ္စီးလာႀကသည္...
ေကာင္မေလး ။ျဖည္းျဖည္းေမာင္းပါဟာ ငါေႀကာက္လာျပီ၊
ေကာင္ေလး ။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္၊
ေကာင္မေလး ။မေကာင္းပါဘူး ငါတကယ္ေႀကာက္လာျပီ၊
ေကာင္ေလး ။အဲဒါဆိုရင္ ငါကိုခ်စ္တယ္ လို႔ေျပာ၊
ေကာင္မေလး ။အင္း ငါ နင္႔ကို ခ်စ္တယ္။ အရွိန္ေရွာ႔ေတာ႔ေနာ္၊
ေကာင္ေလး ။အခု ငါ႔ကို ေနာက္ ကေန ခပ္တင္းတင္း ဖက္ထားေပး
ေကာင္မေလးက ေနာက္မွ ႀကင္နာမွု မ်ားျဖင္႔ဖက္လိုက္ သည္။
ေကာင္ေလး ။ နင္ ငါ႔ဦးထုပ္ ကို ယူေဆာင္း လိုက္ပါလား၊ ငါ အဲဒီဟာ ႀကီး ေဆာင္းရတာ ယားလာျပီ...
ေနာက္ေန႔သတင္းစာထဲတြင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုက္ကယ္တစ္စီး ဘရိတ္မေကာင္းမွု ေႀကာင္႔ အေဆာက္အဦထဲ သို႔ဝင္ တိုက္မိေႀကာင္း၊ ထိုဆိုက္ကယ္ေပၚတြင္ လူႏွစ္ဦး ပါရွိေႀကာင္း၊ သို႔ေသာ္ တစ္ဦး သာ အသက္ရွင္ က်န္ရွိ ေႀကာင္း ပါ လာသည္။
အမွန္မွာ လမ္းတစ္ဝက္ကတည္းက ေကာင္ေလးသည္ ဘရိတ္ေပါက္ေနသည္ ကို သိေပသည္၊ သို႔ေသာ္
သူ႔ေကာင္မေလး အားမသိေစခ်င္ခဲ႔၊ ထို႔အျပင္ ေကာင္မေလး ထံမွ ခ်စ္တယ္ ဟူေသာ စကား နွင္႔ ယုယ မွု မ်ားကို ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ခံယူ သြားကာ မိမိေသခဲ႔လွၽင္ပင္ေကာင္မေလး အသက္ရွင္ႏိုင္ရန္ု ေကာင္မေလး အား သူ႔ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းေစခဲ႔သည္။
အကယ္၍သင့္ဘဝတြင္ ဤမွ် ေလာက္ခ်စ္ရမည္႔သူ ရွိပါက ဤစာကို ပို႔ပါ...
ဤစာကို သင္႔၏ ခင္မင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ပို႔ျခင္း အားျဖင္႔ သူတို႔အား သင္တကယ္ခင္မင္ေႀကာင္းျပပါ။
ပို႔ျပီးပါက သင္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးရေသာ၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူႏွင္႔ သင္ျဖစ္လိုေသာဆႏၵကို ဆုေတာင္းပါ။
သင္ပို႔ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားေလေလ
သင္၏ဆုေတာင္းျမန္ျမန္ျပည္႔ေပမည္။
တစ္ခါက သင္ခန္းတခုမွာ ဆရာက ေက်ာင္းသားေတြကို ေျပာတယ္။
၅၀ေဒၚလာတန္ကို လုိခ်င္တဲ့လူေတြ လက္ေထာင္လို့ေျပာလိုက္တယ္။
အားလံုးနည္းပါး ေထာင္က်တယ္.။
အလကားေပးမွာေနာ္လို့ထပ္ေျပာလိုုက္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း
လိုခ်င္ၾကတာေပါ့ အဲဒီလိုေျပာျပီး
ဟုတ္ျပီ ကဲမေပးခင္ တခုေလာက္လုပ္ပါရေစ ...
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ့ ေငြကို လံုးေခ်လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ေမးလိုက္ျပန္တယ္။
ကဲ တြန့္ေၾကသြားျပီ
လုိခ်င္တဲ့လူရွိေသးလား..ေက်ာင္းသားေတြလည္း ဆက္ျပီးလက္ေထာင္က်တယ္ ။
ေကာင္းျပီဒါဆို ေဟာသလုိ ထပ္လုပ္မယ္ကြာ .....စကားအဆံုးမွာ
သူ့ဖိနပ္နဲ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို နင္းေခ်လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခါမွာေတာ့ ၅၀တန္ေလးက
ႏြမ္းရုံမက ဘူး ညစ္ပတ္သြားပါတယ္ ။
ကဲလိုခ်င္ ၾကေသးလား အေရအတြက္က ေလ်ာ့မသြားပါဘူး။
ပိုေတာင္တိုးေနေသးတယ္ ။
အဲ့ဒီအခါမွာ ဆရာက ေျပာလိုက္တယ္ ဒါဟာ အင္မတန့္ကို
အဖိုးတန္တဲ့ သင္ခန္းစာပါပဲ။ သည္၅၀တန္ေလးကို ဆရာဘာပဲ လုပ္လုပ္ မင္းတို့
လိုခ်င္ၾကတယ္ေနာ္ ။ ဘာလုိ့လဲ ဆရာဘာပဲလုပ္လိုက္လုပ္လိုက္ ၅၀တန္ရဲ့
တန္ဖိုးက ေလ်ာ့မသြားလုိ့ပါပဲ ......
ဆရာတို့ ဘ၀မွာလည္း ကိုယ္တိုင္ခ်မိသြားတဲ့
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ျဖစ္၊ အေျခေနအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္
အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေခ်ခံၾကရပါလိမ့္မယ္။ အဲ့လိုအခ်ိန္မ်ဳိးေတြမွာ
ဆရာတို့ေတြဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္စိတ္ပ်က္ျပီး တန္ဖိုးမရိွတဲ့သူလို့
ေတြးမိတဲ့အခါေတြလည္း ရွိပါတယ္...
ဒါေပမယ့္ တပည့္တို့ ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာေတြပဲျဖစ္လာျဖစ္လာ
တစ္ဦးခ်င္းစီ ရဲ့ ကိုယ္ပုိုင္တန္ဖိုးကေတာ့ ေလ်ာ့က်သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး
ညစ္ေပေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သန့္ရွင္းေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္
တြန့္ေၾကေနလို့ ပဲ ေနေန ေကာ့ပ်ံျပီးပဲရွိရွိ လူဟာလူပါပဲ။ ဘ၀ရဲ့တန္ဖိုးကို
ဘာေတြလုပ္တယ္ ဘာေတြသိတယ္ ဘာေတြပိုင္တယ္ ဆိုတာေတြနဲ့ ဆံုးျဖတ္ေပးေနတာ
မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္တန္ဖိုးကို သိေနတဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့
ကိုဟာအျမဲတန္ဖိုးရွိေနမွာပဲ။ ။
" ဘာကိုၾကည္႕ၾကည္႕ႏွစ္ခုျဖစ္ေနလို႕ဆရာ၊အျမန္ဆံုးေပ်ာက္ေအာင္ကုေပးစမ္းပါ "
" ယူပစ္လိုက္သလိုေတာ့မေပ်ာက္ႏိုင္ဘူးေလ၊မ်က္စဥ္းခတ္၊စားေဆးစား၊တစ္ပတ္ဆယ္ရက္ေတာ့ၾကာမွာေပါ့ "
" ျမန္မွျဖစ္မယ္ဆရာ၊ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ခု ႏွစ္ခု ျမင္ေနရတဲ့အတြက္အေၾကာက္လြန္ျပီးဒုက္ခေရာက္မွာေၾကာင့္ပါ။ အိမ္မွာေယာက္ခမၾကီးေရာက္ေနလို႕ "
" ဆရာ..ကၽြန္မမွာဘာအားနည္းခ်က္ရွိလို႕လဲ၊ ကၽြန္မေယာက်ာ္းက မင္းကိုငါေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ေနျပီ။ မင္းဆရာ၀န္နဲ႕ျပၾကည္႕ဖို႕သင့္တယ္လို႕ေျပာေျပာေနလို႕"
" ခင္ဗ်ားမွာျပဳျပင္သင့္တာသံုးခုရွိတယ္"
" ေျပာပါဆရာ"
" ပထမျပဳျပင္ရမွာကခင္ဗ်ားရဲ႕body ပဲ။ေပါင္၅၀ေလာက္ထိေလွ်ာ႕ခ်ဖို႕လိုတယ္။ဒုတိယျပဳျပင္ရမွာကအေပါစားမိတ္ကပ္ေတြကိုအလြန္အကၽြန္လိမ္းျပီး၊အေပါစားႏႈတ္ခမ္းနီကိုထူပိန္းေန ေအာင္မဆိုးပါနဲ႕။တတိယျပဳျပင္ရမွာက အဓိကအားနည္းေနတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕မ်က္စိပဲ။ဆရာ၀န္ရဲ႕အခန္းကဟိုဘက္အခန္း။ကၽြန္ေတာ္ကပန္းခ်ီဆရာပါ"
လူတစ္ေယာက္ဟာ ဟိုတယ္တစ္ခုမွာ
အခန္းယူၿပီး သူ႔အခန္းထဲကို ၀င္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးေတြ႕တာနဲ႔
သူအေတာ္၀မ္းသာသြားတယ္။
ဒီေတာ့ သူ႔မိန္းမဆီကို လွမ္းၿပီး သတင္းပို႔မွပဲဆိုၿပီး
အီးေမးလ္တစ္ေစာင္ပို႔လိုက္တယ္။
ဒါေပမယ့္ သူ အီးေမးလ္လိပ္စာ မွားေရးလိုက္တာကို သူကိုယ္တိုင္ေတာင္မသိလိုက္ဘူး။
အဲဒီအီးေမးကို ပို႔လိုက္မိ ၿပီေလ။
အဲဒီအခ်ိန္ ....
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ မုဆိုးမတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ေယာက်္ားရဲ႕အသုဘ
ပို႔ရာကေန ျပန္ေရာက္လာၿပီး သူ႔ကြန္ျပဴတာမွာ အီးေမးလ္စစ္ဖို႔
ျပင္ဆင္ေနတယ္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားေရာက္ေနၾကတဲ့ ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြ
သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အားေပးစကားေလးေတြ ၾကားရမလားလို႔ အီးေမးလ္ကို
စစ္လိုက္တယ္။ ခဏအၾကာမွာ ေအာင္မေလး လို႔ေအာ္တဲ့အသံၾကားရလို႔ သူ႔သားက
အေျပးေလး၀င္လာေတာ့
အေမလုပ္တဲ့လူက ၾကမ္းျပင္မွာ ပက္လက္လန္ၿပီး ေမ့ေနၿပီ။
ဒါနဲ႔ ကြန္ျပဴတာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမာ္နီတာ စကရင္မွာ ေပၚေနတာက
သို႔ ... ခ်စ္ဇနီး
အေၾကာင္းအရာ ။ ။ ကိုယ္ေရာက္ပါၿပီ
ေန႔စြဲ ။ ။ ၂၁ ရက္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၀၀၇
မင္း ကိုယ့္ဆီက သတင္းၾကားရရင္ အေတာ္အံ့ၾသသြားမယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိေနတယ္။
သူတို႔ဆီမွာလည္း ကြန္ျပဴတာရွိတယ္ကြ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြဆီကို
အီးေမးလ္ပို႔ဖို႔ ခြင့္ျပဳထားတယ္ေလ။ အခုပဲေရာက္တယ္။ ေနစရာလည္း
အဆင္ေျပပါတယ္။ မင္း မနက္ျဖန္လာရင္ အဆင္ေျပေအာင္
ကုိယ္အားလံုးစီစဥ္ၿပီးပါၿပီ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မင္းကိုလာႀကိဳပါ႔မယ္။
မနက္ျဖန္ ေတြ႕ၾကတာေပါ႔။
မင္းကိုခ်စ္တဲ့
ေမာင္....
Please wait for me.
Thanks,
အခ်စ္ဆိုတာကို အတိအက် မသိပဲနဲ႔ `ငါ မင္းကို ခ်စ္တယ္´ လို႔ ေျပာေနၾကတဲ့ လူေတြ အားလံုးအတြက္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္လို႔ တင္ျပလိုက္ပါတယ္
0 comments Posted by nayminnyo at 7:30 AMအခ်စ္ဆိုတာကို အတိအက် မသိပဲနဲ႔ `ငါ မင္းကို ခ်စ္တယ္´ လို႔ ေျပာေနၾကတဲ့ လူေတြ အားလံုးအတြက္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္လို႔ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။
ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ေနတာလား။ ရင္ခုန္ႏႈန္းေတြ တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ ျဖစ္ေနတာလား။ ေျပာဖုိ႔ စကားေတြက ရင္ေခါင္းထဲကေနကို မထြက္ဘူး ျဖစ္ေနတာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ သေဘာက်တာပါ။
မင္းရဲ႕ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္ကို မခံႏိုင္ဘူး။ တစ္ခဏေလး လက္တြဲျဖဳတ္ရမွာကို သိပ္စိုးရိမ္ေနတယ္။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ ရမၼက္ပါ။
ဂုဏ္ယူၿပီး သူ႕ကို ထုတ္ႂကြားမယ္။ အဲဒီလို ထုတ္ႂကြားရတာကိုပဲ သေဘာက်ေနတယ္။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ မင္း ကံေကာင္းလို႔ပါ။
မင္းရဲ႕ အနားက တစ္ဖ၀ါးမွ မကြာ သူ႕ကုိ ေနေစခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အထီးက်န္လို႔ေလ။
လူတိုင္း လိုလားအပ္တဲ့ အရာတစ္ခုမို႔ သူ႕ကို မင္းအနားမွာ ရွိေစခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ ပုိင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္ပါ။
သူက မင္းကုိ အနမ္းေလး ေပးတယ္။ မင္းရဲ႕ လက္ကေလးကို ျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ထားလို႔ မင္း သူ႔အနားမွာ ရွိေနတာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ နည္းေနလို႔ပါ။
အခ်စ္ပါလို႔ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးၿပီး သူ႔အနားမွာ မင္းေနေပးတာ သူ႔ကို လံုး၀ မထိခုိက္ေစခ်င္လို႔ မဟုတ္လား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ သနားတာေလ။
သူ႔ရဲ႕ အၾကည့္တစ္ခ်က္မွာ ရင္ခုန္သံ ရပ္တန္႔မတတ္ ျဖစ္သြားလို႔ သူ႔ကုိ ပံုအပ္လိုက္ခ်င္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းတာ ေလာက္ပါ။
သူ႔ကို သိပ္ ဂ႐ုစိုက္လို႔ သူ႔အျပစ္ေတြကို ခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္တာလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈပါ။
အေတြးထဲမွာ ေန႔တုိင္းလိုလို သူ႔တစ္ေယာက္တည္းပဲ ရွိေနတယ္လို႔ မင္း သူ႔ကုိေျပာသလား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ လိမ္ေနတာ။
သူ႔အတြက္ ကိုယ့္ႀကိဳက္တဲ့ အရာအားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ ၀န္မေလးဘူး မဟုတ္လား။
ဒါ အခ်စ္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ ေပးကမ္း စြန္႔ၾကဲ ရဲတဲ့ စိတ္ဓါတ္ပါ။
သူ ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ မင္း အသည္းေႂကြမတတ္ ခံစားရသလား။
ဒါမွ အခ်စ္ေလ။
သူရဲ႕ နာက်င္မႈေတြ အတြက္ အျပင္ပန္း မဟုတ္ေတာင္ စိတ္ထဲက က်ိတ္ ငိုေကၽြးခဲ့ရသလား။
အဲဒါ အခ်စ္ေလ။
မင္းရဲ႕ ေမတၱာစစ္ ေမတၱာမွန္နဲ႔ မင္းရဲ႕ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ေတြကို သူ ျမင္ႏိုင္ရဲ႕လား။
ဒါမွ အခ်စ္ေလ။
ဒုကၡေတြ သုခေတြနဲ႔ စည္းေႏွာင္ထားၿပီး အဲဒီ ႀကီးမားတဲ့ အားေတြက မင္းတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိ လက္တြဲညီညီ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးထားတာလား။
ဒါဆို အခ်စ္ေလ။
သူ႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို သူ႔ရဲ႕ အစိတ္အပုိင္း တစ္ခုအေနနဲ႔ လက္ခံထားတာလား။
အဲဒါ အခ်စ္ပါ။
တျခားသူေတြကုိ စြဲေဆာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္ သူ႔ကိုပဲ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘဲ သစၥာရွိရွိနဲ႔ အတူ လက္တြဲေနသလား။
ဒါဆို အခ်စ္ေလ။
မင္းရဲ႕ ႏွလံုးသား၊ မင္းရဲ႕ အသက္နဲ႔ မင္းရဲ႕ ဘ၀ကို သူ႔ကို ေပးဖုိ႔ ၀န္မေလးဘူးေလ။
ဒါဟာ အခ်စ္ပဲေပါ႔။
Friday, November 28, 2008
ခ်စ္သူသက္တမ္းေျခာက္လျပည္႔မို အရင္ေန႔ေတြထက္ပိုျပီး သတိရေနမိမွာ စုိးတာေၾကာင္႔ စုငယ္ အိပ္ရာေစာေစာ
၀င္ခဲ႔ေပမရ္ အခုေတာ႔ မနက္မုိးလင္းခဲပါျပီ။ ဘရ္တတ္ႏိုင္မလဲေနာ္။ မည္သူမျပဳ မိမိမႈေပါ႔။ စစ္သား တစ္ေယာက္ရဲ႕
ဘ၀ကို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ စုငယ္နားလည္းေပးရမရ္။ စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ ပါရမီျဖည္႕ဘက္အျဖစ္ ဂုဏ္ယူတတ္ေအာင္ စုငယ္ေလက်င္႔ထားရမရ္။ ေအးအတူ ပူအမွ် ခံစားႏိုင္ေအာင္ စုငယ္ အားေမြးထားရမရ္။ ဒါေပမရ္႔ စုငယ္ရရ္ ... အဲဒီအတြက္ ခ်စ္သူမ်က္ႏွာေလးကိုေတာ႔ အားအင္အျဖစ္ ျမင္စမ္းခ်င္ပါရဲ႕။
ညက အိပ္ေရးပ်က္ထားတာေၾကာင္႔ ရံုးမသြားခင္ ဘီစစ္တစ္လံုး ေသာက္လိုက္ျပီး ထမင္းခ်ိဳင္႔ကိုဆြဲလို႔ အိမ္ေပၚက ဆင္းလိုက္တရ္။ အိပ္အ၀အေရာက္ နားထဲကို ကလင္ ...ကလင္ ဆုိျပီး ျမည္လာတဲ႔ ဖုန္းသံေၾကာင္႔ ေျခလွမ္းေတြ တံုကနဲ႔ ရပ္သြားျပီး နားစြင္႔လိုက္မိတရ္း။
"စုငယ္ေရ..... သမီးဖုန္းလာတရ္... မသြားနဲ႔ဦး.....။"
ေမေမအသံကို ၾကားေတာ႔ အေျပးတစ္ပိုင္း အိမ္ေပၚကို ေျပးတတ္ခဲ႔မိတရ္။ ခုနက မူးခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတာေတြ ဘရ္ေရာက္သြားပါလိမ္႔ ။ ျပီးေတာ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပဲ ဖုန္းကို ကသုတ္ကရက္ ေကာက္ကိုင္လိုက္
တရ္။
"ဟဲလို.... ဟဲလို"
"xxxxxxxxxxxxx-"
"ေမာင္ရရ္ ...ဘရ္ေရာက္ေနတာလဲဟင္ ... စုငယ္ကို အၾကာၾကီး မပစ္ထားပါနဲ႔ေတာ႔၊ ေမာင္ကို ေတြခ်င္တရ္..."
ေျပာရင္းနဲ႔ စုငယ္မထိန္းႏိုင္ေတာ႔ပဲ ငိုခ်လိုက္မိပါတရ္။ စိတ္ထဲမွာ တင္းထားသမွ် ခ်စ္သူအသံ ၾကားရတဲ႔အခါ
အားကိုးစိတ္နဲ႔ အတူ ၀မ္းနည္းသြားတတ္တာ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ မသိစိတ္မွာ ရွိေနတတ္တဲ႔ အားငယ္မႈတစ္ခုပါပဲ
ဒါေပမရ္႕ ဒီတစ္ခါၾကားရတဲ႔ ဖုန္းသံဟာ စုငယ္အတြက္ေတာ႔ မဂၤလာသတင္းတစ္ခုပါ။ သူတပ္ေျပာင္းရမရ္တဲ႔
ေလ။ အရင္လို အေ၀းၾကီးမွာ မေနရေတာ႔ဘူးတဲ႔။ မဟသိပၸံဘြဲအထိ ပညာသင္သြားခဲ႔ရျပီး ျပန္လာခဲ႔ရတဲ႔ အတြက္
ျပင္ဦးလြင္ စစ္တကၠသိုလ္မွာ နည္းျပအျဖစ္နဲ႔ ေျပာင္းလဲ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမရ္တဲ႔ ။ တစ္ေလာကလံုးေမ႔သြား
ေလာက္ေအာင္ စုငရ္ေပ်ာ္ပါတရ္။ ခ်စ္သူရ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္လို ေ၀းကြာေနမွာ မဟုတ္ေတာ႔တာေတာ႔ ေသခ်ာပါတရ္။ သူခြင္႔မရလည္း ဘာအေရးလဲေနာ္။ စုငယ္လိုက္သြားမွာေပါ႔။ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ေနာက္ကို
ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္နဲ႔ လိုက္သြားမွာမ်ိဳးေတာ႔ မဟုတ္ဘူးေပါ႔။ စုငယ္ခ်စ္သူဟာ ႏွစ္ဆယ္႔
ေလးနာရီး တာ၀န္ခ်ိန္အျပည္ရွိေနတဲ႔ စစ္သား တစ္ေယာက္ေလး။ ေပ်ာ္ရာမေနသာတဲ႔ မင္းခေယာက်ာ္းတစ္
ေယာက္ကို ခ်စ္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ ခ်စ္သူအနားမွာ ေနႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားရျခင္းတစ္ခုရရ္သာ။
ခ်စ္သူသာ အနားမွာရွိရင္ ဘာေတြပဲ ရင္ဆိုင္ရ ရင္ဆိုင္ရ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ လံုျခံဳျပီးသားပါ။ ခ်စ္သူအနားမွာသာ ေနခြင္႔ရမရ္ဆိုရင္ ဆူးခင္းလမ္း မေျပာနဲ႔ မိုင္းေတာထဲလည္း ေလွ်ာက္ရဲပါတရ္။ က်ည္ဆံ
ေတြၾကားလည္း ျဖတ္ရဲပါတရ္။ ဗံုးဆံေတြၾကားလည္း ခ်စ္သူလက္ကို တြဲလို႔ ရဲရဲ႕ၾကီး ျဖတ္ရဲပါတရ္။
ခ်စ္သူရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတစ္ခုတည္းသာ မိ္န္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ အရာရာကို ေက်ာ္ျဖတ္ရဲ႕တဲ႔ အားအင္ သတၱိပါ ခ်စ္သူရရ္။ ခြဲေနရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ ဘရ္ေလာက္လြမ္းရတရ္၊ ေဆြးရတရ္၊ ရင္ေမာရတရ္၊ အားငယ္ရတရ္ ဆိုတာေတြကိုေတာ႔ ေတြေတာ႔မွပဲ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေခါင္းေလးေ၀ွ႔လို႔ အတိုးခ်ျပီး ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေျပာျပ
ခ်င္တရ္ ခ်စ္သူေမာင္ စစ္သားၾကီးရရ္.............................................................. ။ ။
ေနမင္းညိဳ
(၂၉.၁၁.၂၀၀၈) မနက္(၄း၃၁)